Deel twee van het eerste backbackersavontuur in Thailand van onze blogster. Heb je het eerste deel gemist? Lees het hier.

Dag 3: tussen de locals

Op het station van Hua Lamphong stappen we aan boord van de derde klasse trein naar Ayutthaya. We gooien onze rugzakken op de bagagedragers en nemen plaats naast een Thaise man en vrouw op de houten bankjes van een vierzit. De trein lijkt stipt te vertrekken, maar na enkele meters schokt hij terug naar het perron en dropt hij een wagon. Een man stapt op en hangt een bordje op. "Reserved for monks", leest het. De mensen onder het bordje zoeken een vrije plaats of blijven zitten tot er effectief monniken opstappen. Een halfuur later zet de trein zich definitief in beweging. Door het smalle gangpad banen verkopers zich een weg met manden vol drankjes en eten. Om de beurt roepen ze hun lijstje van koopwaar door de wagon. Open raampjes en sporadische ventilatoren zorgen voor 'verfrissing' terwijl de trein verder noordwaarts tsjokt.

We zijn de enige westerlingen in de trein, maar de Thai lachen ons vriendelijk toe. Zeker wanneer wij schrikken als de trein abrupt stopt of lijkt te botsen, kunnen ze hun plezier moeilijk verbergen. Het Thaise landschap glijdt langs ons voorbij tot we in Ayutthaya arriveren. Een tuktuk brengt ons naar ons hotelletje. Aan het eerste verkeerslicht stapt onze chauffeur uit en overhandigt ons een stapeltje oude postkaarten. De vergeelde kaartjes staan volgeschreven met reviews van andere reizigers die dertig jaar geleden met onze tuktukchauffeur op rondleiding gingen. Sommige kaartjes zijn zo oud dat de tekst zelfs niet meer leesbaar is. Aangekomen in onze B&B bedanken we de man vriendelijk, maar besluiten we toch eerst even te ontspannen. We krijgen de sleutel voor onze kamer, waarvan ik even denk dat als we in een geheime wereld zullen belanden als we ze betreden. Met een beetje fantasie doet onze kamerdeur me immers denken aan de kastdeur in Narnia.

kamerdeur

Kamerdeur

Dag 4: fietsavontuur

De volgende ochtend huren we fietsen bij onze overbuurvrouw. Voor 40 THB (€1,00!) per fiets mogen we een hele dag rondcruisen. Het is even wennen om op te kleine fietsen aan de linkerkant van de weg te fietsen. Zelfs op heel drukke wegen zijn er geen fietspaden en zoeven de scooters langs je voorbij. Het lijkt ons beter om er niet te veel over na te denken, dus we vervolgen moedig onze route. Gelukkig zijn we vroeg opgestaan. Als we bij de Wat Maha That aankomen, zijn we, op een paar enkelingen na, de enigen op het domein. Heerlijk. Al fietsend verkennen we ook de andere tempels.Vooral de Wat Chaiwatthanaram blijkt een uitdaging om te bereiken. Met behulp van ons kaartje, Google Maps en een vriendelijke Thaise man slagen we erin de brug te vinden die ons over de rivier zal leiden. Al moeten we daarvoor eerst een erg druk kruispunt oversteken en rechts (!) afslaan. Met een flinke dosis lef (al zeg ik het zelf), lukt het ons om veilig en wel het kruispunt over te steken. Aangekomen bij de tempel, zijn we nog steeds fier op de verwezenlijking. De site van de Wat Chaiwatthanaram is erg goed bewaard en wordt op het moment dat wij er zijn zelfs als film-/fotoset gebruikt.

Ayutthaya

© Lynse Coomans

Ondertussen is het middag geworden en brandt de zon er stevig op los. Tine en ik rusten even uit in de schaduw. De warmte begint haar tol te eisen. We binden onze sjaals op onze hoofden en fietsen verder langs de drukke weg op zoek naar een restaurantje. Wanneer de moed ons bijna in de schoenen zakt, zien we een groot gebouw met de letters "hotel-restaurant". Het ziet er best fancy uit, maar onze oververhitte lichamen begeven zich automatisch naar de parking. We worden vriendelijk ontvangen door de werknemers en de verkoelende airco (yes!). Toevallig bestellen we zowat de goedkoopste gerechten van de kaart omdat we typische Thaise bereidingen kiezen. Een dik uur later zetten we met gevulde magen onze tocht verder. Intussen zijn er wat meer wolken bijgekomen, maar daar zijn Tine en ik niet rouwig om. We fietsen door een park, waar de politie een praatje met ons komt slaan. Terwijl de ene agent zijn beste Engels bovenhaalt, maakt de andere 'subtiel' een foto als bewijsmateriaal.

handen

Verbrande handjes na een dag fietsen in volle zon...

Dag 4: nachttrein

In ons hotel nemen we een verfrissende douche. Daarna springen we in de enige tuktuk, die ons naar het treinstation brengt. We voegen ons bij een horde backpackers en wachten op de nachttrein naar Chiang Mai. Wagon zes is de onze. We beklimmen de treintrappen en gaan op zoek naar onze bedjes van die nacht. Die bevinden zich in een coupé met vier slaapbanken. Onze bovenburen zijn al klaar voor de nacht en blijven voorlopig onbekend. Het is rustig in de wagon. We lezen nog even en vervoegen vervolgens onze bovenburen in dromenland. Rond 6 uur 's ochtends ontwaakt de wagon langzaamaan. Reizigers slaan een praatje met hun coupégenoten. Een uurtje later roept een Thaise dame "goodmorning" terwijl ze koffie, chocolate of rice noodles verkoopt aan de liefhebbers. Vanuit mijn cocon van gele gordijntjes kijk ik hoe het Thaise landschap onder de ochtendzon voorbij glijdt. 

nachttrein

© Lynse Coomans

Dag 5: Chiang Mai

Rond 9 uur komen we aan in Chiang Mai. Aan de uitgang staat een horde taxi- en tuktuk chauffeurs ons op te wachten. Ze drummen zich om alle treinreizigers heen en roepen: "tuktuk", "taxi" of "Where do you go?". We opteren voor een tuktuk die wat verderop staat. Die brengt ons voor 100 THB naar ons hotel, waar we gelukkig al snel in onze kamer mogen. We relaxen even aan het zwembadje van ons hotel en verkennen dan de stad. Toevallig belanden we bij de vroegere verblijfplaats van de smaragden boeddha. Er mogen geen huwelijksfoto's gemaakt worden, maar vakantiefoto's lijken dan weer geen probleem...

Chiang Mai tempel

© Lynse Coomans

Dag 6: Ziplinen

Vandaag is ziplinedag! Om 7u30 worden we opgepikt door een busje dat ons de bergen in rijdt naar het Noord-Thaise regenwoud. We krijgen een helm op ons hoofd en worden in een pakje gehesen. Links van ons hangt een flesje water en aan de rechterkant hangt een houten stok te bungelen. Die stok blijkt geen noodfluit, maar wel een bamboerem te zijn. Onder leiding van een groep enthousiaste begeleiders slingeren we van de ene naar de andere boom, over bomen, rijstvelden en watervallen. Na een abseiling van 40 meter komen we aan bij de "happy ending". We leren bellen blazen met een bamboeblad en schuiven aan voor een uitgebreid lunchbuffet.

eagle-track-zipline

© guesthouseinthailand.org

's Avonds trekken we naar de Saturday Night Walking Street. Naast kraampjes met eten, zijn er ook leuke souvenirs te vinden. We snuisteren wat rond. Ondertussen komt er een donkergrijze lucht onze kant op. We beseffen net als de uitbaters dat het niet lang meer zal duren voor er een stortbui losbreekt. Overal worden extra paraplu's, plastieken doeken en zakken bovengehaald om het koopwaar te beschermen. Tine en ik houden onze prachtige regenponcho's in de aanslag en willen ons naar een restaurantje reppen. Nog voor we het eind van de markt bereiken, barst de hemel open. We schuilen onder een afdakje en aanschouwen hoe de verkopers zichzelf en hun spullen droog proberen te houden. Er lijkt geen einde te komen aan de bui, dus Tine en ik wagen het erop. Door de plassen haasten we ons in de juiste richting. Al blijkt het niet zo makkelijk om onze geplande route te vervolgen. Het felle regenweer heeft een van de straten immers omgetoverd in een rivier. Aangezien er geen andere route is, lopen we er maar doorheen. Als twee waterkipjes bereiken we het restaurant, waar we opdrogend genieten van een lekker Thais avondmaal. Zelfs het Thaise regenweer heeft z'n charmes!

Chiang Mai

© Lynse Coomans

Zin gekregen in je eigen avontuur in Azië? Bekijk dan zeker de aanbiedingen!